20110914

Τρίτη μέρα, τρίτο ποστ. Καλά τα πάω μη σας πω! Χτες είχα και ανταπόκριση. Ναι!

Σήμερα που σας μιλώ είμαι πλέον φοιτητής. Είναι γεγονός. Πήγα και γράφτηκα στο τμήμα. Μιλάμε ωραία θα είναι. Εγώ ανυπομονώ να αρχίσω. Έπρεπε να συμπληρώσω 563248,99 (ξέρεις εσύ) χαρτιά -καλά ντάξει, 3 ήταν- να με βγάλουν μια φωτογραφία που ένας θεός ξέρει πόσο χάλια είναι, αλλά που θα με κυνηγάει για 4 τουλάχιστον χρόνια κάθε μέρα. Και πρέπει να ξαναπάω να κάνω κάτι ακόμα χαρτιά. Αν είναι δηλαδή ποτέ δυνατόν! Αλλά δε πειράζει.
Το θέμα είναι όμως ότι έχουν κατάληψη. Με το που μπαίνεις μέσα στο πανεπιστήμιο βλέπεις τα μάτια των πάντων να σε ακολουθούν για να δουν ποιος θα πρωτοπρολάβει να σου δώσει τα κομματόχαρτα του. Μετά που βγήκα από τη γραμματεία ήταν βέβαια που άρχισαν. Πάλι καλά έχουν και λίγο τέτοιο. Και να σου τα χαρτιά και να παω και σε κάτι τη Παρασκευή και όλα. Αλλά ντάξει. Είμαι και το 1551 στη σχολή. Τι καλύτερο αριθμό θα μπορούσα να διαλέξω?

Αα. Βαριέμαι να γράψω κάτι άλλο αυτή τη στιγμή, οπότε ας κάνω Rosie Huntington-Whiteley appreciation post.



20110913

Η ημέρα είναι Τρίτη και είναι 13 του μήνα. Αυτό.

Λοιπόν θα μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις που έχω κάνει σήμερα μέχρι τώρα. Βασικά τις ενδιαφέρουσες. Βασικά δεν είναι μόνο σημερινές σκέψεις αλλά δε πειράζει. Μα όλη μέρα, κάθε μέρα ακούω Arcade Fire, Alex Turner και Arctic Monkeys. Το πιστεύω πλέον πως έχω πρόβλημα. Ειδικά με Arcade Fire. Αλλά οι άνθρωποι δεν παίζονται και αυτό είναι γεγονός. Οπότε πάμε..

Φανταστείτε όλα τα ζώα να ήταν σαν τα πόκεμον. Τι εννοώ θα με ρωτήσεις, ωρέ αγαπητέ αναγνωστή και γι'αυτό σου απαντώ ευθύς αμέσως. Λοιπόν, για όσους έβλεπαν πόκεμον, αλλά και για όσους δεν το έβλεπαν βασικά (αν είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι! Ανόητοι είστε!) θα ξέρουν πως τα πόκεμον 'μιλάνε' λέγοντας το όνομα τους. Δηλαδή ο Pikachu, λέει Piika - Pikachu, ο Bulbasaur λέει Bulbasaaaur κτλ. Το πιάσατε το νόημα. Φανταστείτε λοιπόν να ήταν έτσι και τα ζώα. Και το καθένα να έλεγε το όνομα του. Μα θαρρώ θα χε άπειρη πλάκα! Τα κουνέλια να χοροπηδάνε και να λένε Κούνελος, Κούνελος με κάθε πηδηματάκι, οι γάτες να λένε Γααατα. Όταν είναι θυμωμένες να το λένε άγρια, όταν το παίζουν γλυκούλες και είναι χαδιάρες να το λένε και πολύ νιαουριστά (τραγική η χρήση της λέξης αυτής στη συγκεκριμένη φάση, αλλά δε μπορώ να περιγράψω αλλιώς αυτό που θέλω να πω). Γιατί τα σαλιγκάρια? Που θα ναι φάση σσσσσσσααααααααα---λλιιγκααααααααααρρρρ----ιιιιιι! Υπάρχει βέβαια το μεγάλο πρόβλημα της γλώσσας. Εννοώ πως αφού τα ζώα έχουν διαφορετικά ονόματα σε κάθε γλώσσα τι θα γίνει? Θα υπάρχει μια διεθνής γλώσσα ζώων? Δεν ξέρω. Δεν έχω σκεφτεί τις λεπτομέρειες ακόμη. Αλλά μην ανησυχείτε! Ούτως ή άλλως, και τώρα τα ζώα δεν 'μιλάνε' διαφορετικά σε κάθε γλώσσα? Τα σκυλιά για παράδειγμα στην Ελλάδα κάνουν 'γαβ γαβ', στην Αγγλία και Αμερική 'woof woof', στη Γερμανία 'bau bau', στην Ιαπωνία 'wan wan'. Επομένως με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε να δουλέψει και το δικό μου σύστημα. Μα νομίζω μια μέρα θα κάτσω και θα τα ηχογραφήσω για να έχετε όλοι μια ιδέα για το τι λέω.

Τέλος τώρα αυτό το θέμα. Πάμε σε επόμενο. Δεν έχω βέβαια και άλλο μετά, αλλά δεν πειράζει! Λοιπόν. Το είχα δει μια μέρα στο Internet, δεν ξέρω ακριβώς που, δεν έχει και σημασία βέβαια και από τότε δε μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Λοιπόν, οι πάπιες που λέτε είναι μπαζουκερά ζώα. Εγώ δε τα συμπαθώ. (Μιλάμε αυτός είναι πρόλογος, μην ανησυχείτε!) Αν παρατηρήσει όμως κανείς μια πάπια, θα παρατηρήσει πως το ράμφος της έχει σχήμα σκύλου. Ορίστε και μια φωτογραφία γιατί αλλιώς που να σας έρθει!



Να λοιπόν! Έχει τα δύο του αυτάκια εκεί πάνω. Τα μάτια του ακριβώς από κάτω και το μαύρο στην άκρη είναι η μουσούδα του. Και από τη στιγμή που το είδα, δεν έχω ξαναδεί πάπια (live ή φωτογραφία της) και να μην το χω παρατηρήσει. Από όπου και να την δεις, ο σκύλος είναι εκεί! Δοκιμάστε το. Θα αλλάξει η ζωή σας.

Τι άλλο τώρα? Είχα πει πως θα ανεβάζω και καμιά φωτογραφία που χω βγάλει. Αν κανείς θέλει να δει τα πάντα, έχω flickr. Ορίστε και το link. Αλλά ας βάλω δυο-τρεις τώρα. Α! Και αφήστε ένα σχόλιο αν διαβάζετε το μπλογκίδι. Θέλω να δω σε ποιούς γίνομαι ρεζίλι!


20110912

Ένα άρθρο.

Μα τελικά δεν δημιούργησα χαρακτήρα όπως ήθελα. Βασικά δημιουργήθηκε μες στο μυαλό μου, αλλά κάθε φορά που ερχόμουν εδώ δεν κατάφερνα να γράψω αυτά που ήθελα και έτσι επέλεξα να μην γράψω τίποτα για να μην χαλάσω αυτό που είχα στο μυαλό μου. Αλλά θέλω κάτι να γράψω. Και ευθύνεται η Κρις Λαλαλα, η οποία γράφει υπερβολικά ωραία και με κάνει να θέλω να γράφω. Αλλά δεν έχω για τι να γράψω. Δηλαδή είναι γεγονός. Αλλά ας προσπαθήσω.

(Μετά από 5 λεπτά σκέψης..) Δεν ξέρω τι να γράψω. Αυτό το καιρό -δηλαδή τις 2 τελευταίες μέρες- διαβάζω το The Shining του Stephen King. Αυτό που έχει γίνει και ταινία, ναι. Του Stanley Kubrick. Η οποία ταινία αφού την είδα έγινε από τις αγαπημένες γιατί είναι απλά τέλεια. Τώρα όμως διαβάζοντας το βιβλίο νιώθω μια ελαφριά απογοήτευση από την ταινία. Ο Stephen King, για τον οποίο πάντα άκουγα εξαιρετικά λόγια είναι ένας καταπληκτικός συγγραφέας. Καταφέρνει να σου δημιουργήσει αυτό το αίσθημα του ότι πρέπει να συνεχίσεις το βιβλίο μόνο και μόνο για να μάθεις τι θα γίνει. Έχει δημιουργήσει υπέροχους και ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Και γενικά δημιουργεί ένα απόλυτα πιστευτό περιβάλλον που νιώθεις ότι είσαι και συ εκεί. Και εντάξει, όλοι ξέρουμε τι πετυχαίνουν οι καλοί συγγραφείς, οπότε ας τελειώνω και ας φτάσω σ'αυτό που θέλω να πω. Στην ταινία, οι χαρακτήρες μιλάμε δεν είναι καθόλου ανεπτυγμένοι και φαίνεται σαν να μην έχουν λόγο για τις πράξεις τους και με απογοητεύει αυτό μιλάμε γιατί το βιβλίο είναι πολύ τέλειο! Λοιπόν δεν έφτασα πουθενά θαρρώ. Και δεν είναι και ενδιαφέρον αυτό για όποιον δεν έχει διαβάσει ούτε το βιβλίο και δεν έχει δει τη ταινία.

Αλλά γενικά δε μπορώ να αποφασίσω τι προτιμώ τελικά. Τα βιβλία ή τις ταινίες? Πριν από μερικά χρόνια αν με ρωτούσες θα έλεγα τα βιβλία με απόλυτη σιγουριά. Τώρα όμως δε ξέρω. Δηλαδή αν η ερώτηση είναι για συγκεκριμένο έργο που είναι βασισμένο σε βιβλίο, πάντα το βιβλίο είναι πολύ καλύτερο. Δηλαδή αυτό είναι γεγονός. Αλλά γενικά δε ξέρω. Πάντα μου άρεσε να διαβάζω, αλλά τα τελευταία χρόνια, μάλλον εξαιτίας του σχολείου και του υποχρεωτικού διαβάσματος σαν να έχω απομακρυνθεί. Αλλά τώρα το ξαναπαλεύω. Αλλά και πάλι όχι ενδιαφέρον. Μισό. Κάτι θα σκεφτώ.

Α! Ανακάλυψα ένα μικρό ταλέντο και στη ζωγραφική και νιώθω περηφάνεια! Θα μοιραστώ μαζί σας το δημιούργημα μου. Να το θαυμάσετε παρακαλώ πολύ, ακόμα και αν δε σας αρέσει. Σκεφτείτε πως δεν ήξερα καν ότι μπορούσα να ζωγραφίσω. Και.. voila!


Μα μήπως να δημοσιεύσω φωτογραφίες μου? Να δημοσιεύσω φυσικά, αλλά σε άλλο ποστ. Μιλάμε δεν είχε πάλι ενδιαφέρον αυτό. Συγγνώμη κόσμε. Και ειδικά συγγνώμη Κρις Λαλαλα! Με 2 γ. Να το θυμάσαι πάντα αυτό!

20110906

Γειά σας άνθρωποι! Βασικά δεν ξέρω αν έχω ακόμα followers, αλλά ντάξει θα ήταν κακία πιστεύω να με κάνετε unfollow γιατί είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Μα πόσο καιρό έχω να γράψω σ'αυτό το μπλογκίδιο πια? Μα τόσο πολύ που πια το Blogger έχει αλλάξει. Θαρρώ είναι ωραίο τώρα. Πιο μινιμαλιστικό. Τι θέλετε να σας πω? Δεν έχω και ιδιαίτερα νέα. Βασικά ντάξει. Έχω. Τέλειωσαν οι Πανελλήνιες, τα πήγα μια χαρά τελικά παρ'όλο που δε το πίστευα και μπήκα στο Χημικό. Και πρώτος μάλιστα που σημαίνει υποτροφία (αν αξιωθεί το τόσο πλούσιο μας κράτος να μου προσφερεί κανένα λεφτό) και επιδότηση για υπολογιστή. Νομίζω θέλω mac. Κι ας θεωρηθώ ψώνιο. Βασικά δεν είναι και πολύ ωραίοι? Εννοώ μιλάμε είναι όμορφοι και καλοφτιαγμένοι και θέλω. Αλλά είναι ακριβοί ωρέ. Αλλά ντάξει. Μα για φαντάσου. Παίζει μουσική στο iTunes και μια στιγμή παίζει ένα το οποίο το ξέρω από κάπου αλλά δε ξέρω τι είναι. Απο διαφήμιση. Και είναι Kasabian. Για φαντάσου. Μαθαίνω Kasabian τώρα. Και είναι το Fire αλλά δε ξέρω ποια διαφήμιση. Τι ανούσια όλα αυτά που λέω. Θα κάνω ένα άλλο ποστ γιατί έχω όρεξη να δημιουργήσω ένα χαρακτήρα και γι'αυτό ήρθα να γράψω και στο μπλογκ. Ας φτιάξω λοιπόν κάτι. Ε γεια σας πάλι! :D

20110429

Λοιπόν. Αποφάσισα σήμερα να γράψω. Αλλά δεν έχω τι να γράψω. Με ενέπνευσε όμως ο Mr. Nobody, του οποίου δείτε το μπλόγκ τώρα. Ω ναι. Εδώ. 
Ακόμη δεν ξέρω τι να γράψω.
Ας γράψω μια ιστορία? Δεν μου 'ρχεται καμια ιδέα όμως. Δεν πειράζει. Ας αρχίσω και ό,τι βγει. Δεν μπορώ να διαβάσω σήμερα ούτως ή άλλως.



Τρία δέντρα.
"Πού πάμε, είπες?"
"Που πάμε?"
"Φτάσαμε?"

"Και πότε θα φτάσουμε?"
Τέσσερα δέντρα.
"Μια μέρα θα πάω και θα δω τι γίνεται μέσα εκεί."
"Θα σου λέγα να ρθείς, αλλά δεν μιλάς."
"Μήπως να σταματούσαμε εδώ?"

"Εγώ σταματώ."

Αντιμόνιο.


Θα μπορούσε να περάσει μπροστά από το κρεβάτι του οχτώ φορές χωρίς να το κοιτάξει ούτε μία. Την ένατη φορά όμως, θα το κοιτούσε. Μετά θα καθόταν. Το κρεβάτι θα αναστέναζε από το βάρος του. Το κρεβάτι θα αναστέναζε από το βάρος του.

"Je ne comprends pas"
Έξι δέντρα.
Μια σταγόνα νερό χτύπησε το πρόσωπο της. Άρχισε να τσιρίζει. Να κλαίει. Πρώτη φορά την ακουμπούσε κάποιος. Άρχισε να τρέχει. Να φεύγει.

Λίθιο.


Εννιά δέντρα.
Είναι ένας ήρωας. Μια μέρα θα πέσει. Δεν θα ξανασηκωθεί.
"Φτάσαμε"






( Ε ναι. Δεν ξέρω τι είναι αυτά που έγραψα. Αυτά βγήκαν. Να 'στε χαρούμενοι που κάτι έγραψα. Θα γράψω κάτι σωικό αύριο θαρρώ. )

20110428

Και ποιός βαριέται να συνεχίσει τη Χημεία..?

image

ντάξει. απλά ήθελα να βάλω κιαλλο gif. αντε γεια!
Μόλις συνειδητοποίησα ότι δεν έχω κάνει Ramona Flowers post. Δηλαδή δράμα.






Αααααααααααααααααααααααααααααααααα!

Θέλω. Τώρα.

20110427

20. Scott Pilgrim vs. The World (τέλειο)

21. The Shawshank Redemption (τέλειο)

22. Paranormal Activity (κρυάδα μεγίστου βαθμού)

23. The Sting (αρκετά ωραίο. ναι, μ'άρεσε)

24. Psycho (ντάξει. Αριστούργημα)
Ιστορική μέρα διαβάσματος.
Συγκινηθείτε όλοι.
10 ώρες σύνολο Βιολογία.
(εκ των οποίων 2 μάθημα και 8 διάβασμα.) 

Πάμε! Κάποιοι μαζί!

20110417

19. Butch Cassidy and The Sundance Kid (πω. πολύ μ'άρεσε. αχα αχα! πάρε και λινκ, γιατί μπορώ. μα που μου ρθε αυτή η έκφραση? -.-)

20110413

Φλυαρολίστες

Λοιπόν. Αποφάσισα να μετρήσω τα μπλογκ μου.


  1. Το πρώτο έβερ. Πριν από 2-2μισι χρόνια? Άδειο, σβησμένο.
  2. Μετά ένα δεύτερο. Σβησμένο.
  3. Αυτό. Ενεργό.
  4. Το μουσικό Eight Days A Week
  5. Ένα για να βάζω φωτο με την καινούρια καμ. Παρατημένο
  6. Ένα ιστορία με Δήμητρα
  7. Ένα για να βάζω πράγματα που μου αρέσουν
  8. Το ταινιακό που άρχισα τώρα
  9. Στο tumblr, το κανονικό μου
  10. Στο tumblr, το προσωπικό μου
  11. Στο tumblr, το μουσικό μου
Είμαι τόσο τραγικός λοιπόν. Θα μάθω να ζωγραφίζω και θα κάνω ένα κομικ κάποια μέρα. Το χω σκοπό. Και θα πιάσω και ένα βιβλίο μαγειρικής να κάνω και μπλογκ μαγειρικής. 
Α και θέλω και ένα να γράφω μια κανονική ιστορία με κεφάλαια και έτσι.
Νιώθω περηφάνεια για τον εαυτό μου.

Επίσης έχω (ή είχα) λογαριασμούς στα:
  1. hi5
  2. facebook
  3. tagged
  4. last.fm (2)
  5. tumblr (2)
  6. blogger (3)
  7. flickr (2)
  8. youtube (2)
  9. twitter (πρέπει να το ξαναρχίσω αυτό)
  10. listography
  11. goodreads
  12. icheckmovies
  13. readernaut
  14. και γω δε ξέρω πόσα site με παιχνίδια
  15. photobucket
  16. picnik
Μα μήπως είμαι εθισμένος? Λίγο μόνο? Και αποκλείεται να χω μόνο αυτούς τους λογαριασμούς. Δεν υπάρχει περίπτωση δηλαδή.

20110412

Ναι, τρίτο ποστ σε ένα βράδυ.
Έτσι γιατί μπορώ!
Έχω 1062 views σ'αυτό το μπλογκ.
Απορώ που τα μάζεψα.
Σας ευχαριστώ πολύ, πιστοί μου ακόλουθοι.
Συγκίνηση.
Κλάμα. Go!

___Kirsten Dunst





E!

16. Requiem For A Dream (oh my god. αριστούργημα. πώς αλλιώς να περιγραφτεί αυτή η ταινία? Aronofsky. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο σου.)

17. The Social Network (ντάξει. Δεν τρελάθηκα. Συμπαθητική ταινία. Μέχρι εκεί)

18. Breakfast at Tiffany's (ομοίως. Δεν τρελάθηκα καθόλου. Ακούω και γω τόσα χρόνια, περίμενα πως θα ταν τίποτα συνταρακτικό. Κι όμως φίλε μου. Κι όμως)

Κι άρχισα επιτέλους το μπλογκ με τις ταινίες που τόσο καιρό ήθελα να αρχίσω. Είναι ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Πολύ πρώιμο. Αλλά το καλοκαίρι θα γίνει περδικούλι. Ω ναι. Θα γίνω κριτικός και σκηνοθέτης βασικά. Όλη μέρα για ταινίες σκέφτομαι κι όταν μπαίνω ιντερνετ όλα για τέτοια ψάχνω.
Μπες και κάνε follow τώρα. ΤΩΡΑ ΕΙΠΑ. Πρέπει να γίνω διάσημος λέμε. Πάτα εδώ.

Τι άλλο? Ήρθαν 3 cd που είχα παραγγείλει. Το soundtrack του Virgin Suicides από Air. Ένα άλλο cd από τους ίδιους, Moon Safari, το οποίο ακούω αυτή τη στιγμή. Μιλάμε μουσική. Και το Mothership των Led Zeppelin. Ποιός να μου το λεγε πριν 3 χρόνια που τους σνομπάρα αυτούς και όλους τους ροκοφάση όσο δεν πήγαινε? Ανώριμο ων. Ανώριμο.

Απόλυτη μου ευχαρίστηση πια είναι ο καφές. Και ρίχνω κι ένα διάβασμα με τον καφέ. Ολ δε μανιζ. Χτες 2 επαναληπτικά Σαλτερή σε ένα βράδυ. Ω ναι. Είμαι και πολύ παίχτης.

20110327

13. The Virgin Suicides (Νομίζω ανάχθηκε κατευθείαν στις αγαπημένες μου. Έχω διαβάσει το μισό βιβλίο. Έχει ΤΗ μουσική και το απόλυτο τραγούδι. Μ'αρέσει η Sofia Coppola. Και ερωτεύτηκα την Kirsten Dunst. Καλή δουλειά μιλάμε. Εγώ ενθουσιάστηκα. Και ωραία ιστορία.)

14. A Clockwork Orange (Ταινιάρα και αυτή. Πήγα να τη δω ένα βράδυ αλλά είδα την πρώτη σκηνή και λέω άααασ'το καλύτερα για απόψε. Το δα την επόμενη μέρα. Όταν θα φτιάξω ταινιακό μπλογκ θα την αναλυσω μιλαμε)

15. Notorious (Είδα και Hitchcock. Αλλά δεν ήταν τρομαχτική. Είχε σασπενς. Νομίζω ήταν και η πρώτη μου ασπρόμαυρη ταινία. Μου άρεσε, ναι.)

20110307

Natalie Portman Natalie Portman arriving by boat at the 65th Annual Venice Film Festival, Venice, Italy.
12. The Rite


Meeeeh ταινία. 
Hopkins κλασσικά απίστευτος.
Εγώ έκλασα μέντες.
Αλλά είμαι κοτάς.
Ωραία μουσική.
Ο σκηνοθέτης πολύ το προσπαθούσε και με εκνεύρισε.
Αλλά ώρες ώρες ήταν καλός.
Μόνο για τον Χοπκινς αξίζει. 
Αλλιώς πράμα.
Ας του δώσω και βαθμό.
5/10. 
Ίσως και 4.

20110305